Seler nazywany warzywem młodości trzeba mieć na działce. Ale niektórzy narzekają, że nie zawsze udaje się uzyskać dobre plony. Gdzie tkwi tajemnica sukcesu w jego uprawie.
W odróżnieniu od pozostałych warzyw korzeniowych seler jest uprawiany z rozsady. Wynika to z jego długiego okresu wegetacji i wrażliwości na chłody, a także drobnych nasion (z 1 grama można uzyskać około 1500 sztuk roślin), stąd też powodzenie uprawy w dużej mierze zależy od jakości rozsady. Ponieważ optymalny termin siewu nasion do uprawy na zbiór jesienny przypada na pierwszą połowę marca, należy rozważyć, czy mamy możliwość uzyskania rozsady dobrej jakości we własnym zakresie, czy lepiej ją kupić u ogrodnika lub na targowisku. Należy bowiem mieć świadomość, że proces przygotowania rozsady jest dość długi i kłopotliwy, gdyż trwa aż do połowy lub nawet do końca maja.

Produkcja rozsady
Nasiona wysiewa się niezbyt gęsto rzutowo do pojemników wypełnionych substratem torfowym polecanym do uprawy warzyw. Nasiona selera najlepiej i najszybciej kiełkują na świetle. Nie należy więc ich przykrywać po wysiewie. Wiąże się to jednak z wymogiem utrzymywania stałej, dużej wilgotności podłoża aż do pełni kiełkowania (pojemniki z wysiewami dobrze jest przykryć przezroczystą folią lub szybą). Do wschodów należy utrzymywać dość wysoką temperaturę 22 - 24°C, którą potem trzeba obniżyć do około 18°C. W momencie ukazywania się pierwszego liścia właściwego siewki należy przepikować do doniczek o średnicy 4 - 5 cm. Podczas pikowania zwracajmy uwagę, by nie zasypać stożka wzrostu rośliny. Nie można też nadmiernie skracać lub podwijać korzonka. Po przepikowaniu aż do momentu wysadzenia roślin do ogrodu, nie można doprowadzić do przesuszenia podłoża oraz należy dbać o dobre żywienie roślin - co 10 dni należy je zasilać 0,5% roztworem nawozu wieloskładnikowego. Nie należy też dopuścić do tego, by siewki przez dłuższy czas (2 - 3 tygodnie) przebywały w temperaturze 5 - 8°C, gdyż może to sprowokować rośliny do kwitnienia podczas wegetacji, co wiąże się z utratą plonu. Z tego też powodu rozsadę lepiej jest sadzić dopiero pod koniec maja lub na początku czerwca.

Więcej…

Kolcowój  pochodzi z Himalajów, skąd został przeniesiony do Ameryki Północnej i dalej do Europy. Najcenniejsze i najlepszej jakości owoce zbierane są w północno-środkowej i zachodniej części Chin.

Z jagodami goji związana jest legenda. Historia głosi, że do studni przy buddyjskiej świątyni przez wiele lat wpadały owoce goji z drzew rosnących nieopodal. Dzięki temu woda nabrała magicznych właściwości, a pielgrzymi gaszący nią pragnienie zachowywali bardzo dobre zdrowie i dożywali późnych lat bez oznak starości. Legenda nie jest daleka od faktów - cenny skład jagód wskazuje na ich niezwykłe lecznicze i odmładzające właściwości. To jedne z najzdrowszych owoców na świecie. Nazywane są owocami długowieczności. Pochodzą z krzewu kolcowoju pospolitego należącego do rodziny psiankowatych – tej samej co ziemniaki, pomidor czy papryka. Używane są w tradycyjnej medycynie tybetańskiej i chińskiej od ponad dwóch tysięcy lat.

Kolcowój pospolity osiąga wysokość 1 - 3 m, jego pędy pokrywają kolce, liście są długie, grube, szarozielone. Kwiaty fioletowo - purpurowe pojawiają się od kwietnia do września, zaś jagody na przełomie października i listopada. Owoce są podłużne, ich jasny, czerwony kolor wraz z dojrzewaniem, staje się coraz bardziej jaskrawy. Owoce są bardzo delikatne, dlatego zrywa się je ostrożnie wraz z ogonkami (jeśli owoce uszkodzimy, sczernieją). Ich przyjemny, słodki smak pozwala na jedzenie prosto z krzewu, natomiast suszone jagody są świetną przekąską. Z dwuletniej rośliny można zebrać do 2 kg owoców.

Więcej…

Coraz częściej wracamy do upraw naturalnych, ekologicznych, zwłaszcza na działkach i w ogrodach przydomowych. Szczególne znaczenie przywiązuje się do walki ze szkodnikami i chorobami. Ważną rolę odgrywa tu odpowiednio dobrane sąsiedztwo w uprawie, zwłaszcza przy intensywnym wykorzystaniu powierzchni warzywnika. Jedną z metod biologicznej i naturalnej ochrony roślin jest uprawa współrzędna różnych gatunków, co pozwala na stworzenie niemal naturalnego środowiska, w którym zostaje zachowana równowaga pomiędzy różnymi żywymi organizmami.

Sąsiedzi na zagonach
Uprawa współrzędna to uprawa dwóch lub więcej gatunków roślin w tym samym czasie na tej samej powierzchni. Ten system uprawy ma bardzo długą tradycję, sięgającą starożytności.
Duże utrudnienie w uprawach współrzędnych powoduje zjawisko allelopatii, które ma istotny wpływ na wzrost i rozwój roślin. Rośliny wydzielają do gleby produkty przemiany materii, które mogą hamować wzrost roślin następczych. Odnosi się to również do różnych substancji uwalnianych do gleby wskutek gnicia pozostających w niej korzeni.
Działanie substancji allelopatycznych zależy od ich stężenia w środowisku, warunków wzrostu i pory roku. Wysoką aktywność osiągają one wczesną wiosną w słabo natlenionych glebach. Istotny wpływ na zawartość tych związków w środowisku wywierają czynniki stymulujące ich akumulację w tkankach roślinnych. Zaobserwowano, że z wiekiem fizjologicznym rośnie szybkość akumulacji tych substancji w roślinie, a szczególnie w jej liściach. Podobny wpływ wywiera: promieniowanie jonizujące, światło ultrafioletowe, deficyt wielu składników mineralnych.
Uprawa współrzędna, oprócz walorów ściśle użytkowych, ma też walory estetyczne. Odpowiednio dobrane gatunki warzyw, kwiatów czy ziół stanowią cenne uzupełnienie klasycznego warzywnika. Ich barwne kwiaty przyciągają wiele owadów pożytecznych, owadów zapylających oraz naturalnych wrogów szkodników roślin warzywnych. Zróżnicowane formy i kolory roślin będą stanowić doskonałe urozmaicenie w ogrodzie.

Więcej…