Jesteś tutaj: GłównaKwiaty w ogrodzieByliny o dużych liściach
  • Dzień Działkowca 2014

    Tradycja obchodów święta działkowców ma bardzo długą, bo ponad stuletnią tradycję. To święto jest obchodzone nie tylko w Polsce ale w całej Europie, gdzie również funkcjonują ogrody działkowe. Szczególnie u naszego zachodniego sąsiada, gdzie mądrzy Niemcy w przeciwieństwie do naszych władz wspierają ze wszystkich sił ogrodnictwo działkowe.

     

    więcej...

  • Działkowcy! Znowu mamy kłopoty!

    Ledwo zaczął wygasać jeden konflikt działkowców z samorządami, ponieważ Związek Miast Polskich rezygnuje z kierowania nowej ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych do Trybunału Konstytucyjnego to już pojawił się następny.

     

    więcej...

  • Nowa tragedia działkowców

    Doszło już do tego, że jeśli jakaś instytucja pragnie zaszkodzić działkowcom to po prostu to czyni. I nie jest to zjawisko nowe, ani odosobnione.

     

    więcej...

  • Zebranie organizacyjne w ROD "Krzekowo"

    Zgodnie z ustawą z 13 grudnia 2013 roku o rodzinnych ogrodach działowych w ciągu 12 miesięcy od jej wejścia w życie tj. od dnia 19 stycznia 2014 roku każdy ogród działkowy zobowiązany jest obligatoryjnie do zorganizowania zebrania w celu zadecydowania o dalszej przynależności organizacyjnej ogrodu. (art. 69 Ustawy).

     

    więcej...

  • Przewodnik po nowej ustawie

    Po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 11 lipca 2012r. w sprawie ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o rodzinnych ogrodach działkowych Parlament miał 18 miesięcy na uchwalenie nowego prawa dla działkowców. Brak nowej ustawy oznaczałby bowiem utratę mocy przepisów...

     

    więcej...

  • Kompostuj!

    Kompost to najlepszy i najtańszy nawóz. Do kompostowania przeznaczajmy skoszoną trawę, podsuszone chwasty, gałęzie z letniego cięcia drzew i roślinne resztki.

     

    więcej...

W skrócie

Kędzierzawość

Chorobę tę powoduje grzyb porażający liście, rzadziej kwiaty i owoce. Najbardziej charakterystyczne i widoczne są objawy na liściach, które są porażone już w najwcześniejszych fazach rozwojowych. Porażone liście są silnie zdeformowane, zgrubiałe i kruche. Przybierają początkowo żółte, później karminowe i wreszcie brunatne zabarwienie. Pod koniec czerwca większość porażonych liści opada.
W przypadku bardzo silnego porażenia liści brzoskwiń, co obserwujemy w ostatnich kilku latach, należy przeprowadzić dwa opryskiwania. Pierwsze jesienią po opadnięciu liści - w pierwszych dniach listopada, drugie wiosną w fazie nabrzmiewania pąków (w temperaturze powyżej 6°C). Należy zastosować Miedzian 50 WP lub Syllit 65 WR. Opryskiwanie musi być bardzo dokładne i obfite, ponieważ na korze pędów i łuskach pąków zimują zarodniki grzyba.

Rozmaryn - zastosowanie

Rozmaryn - charakteryzuje się bardzo intensywnym aromatem, dlatego podobnie jak cząber, dodajemy go na krótko przed końcem gotowania. Całe, świeże gałązki służą do aromatyzowania potraw z grilla. Pokruszone liście dodajemy z umiarem do zupy pomidorowej, fasolowej, grzybowej i zup jarzynowych. Dodanie rozmarynu pod koniec pieczenia lub smażenia ziemniaków znacznie wzbogaci ich smak. W południowej Europie jest podstawową przyprawą do pieczonej kury i baraniny, do smażonych ryb.

Byliny o dużych liściach

Na zmieniającej się rabacie wraz z pojawianiem się kwiatów i ich przekwitaniem nie powinno zabraknąć roślin o atrakcyjnych, dużych liściach. Ozdobne przez cały sezon wegetacyjny, stanowią stały niezmienny element zestawień roślinnych w ogrodach.

Częste bywalczynie ogrodów.
Ważne miejsce w ogrodach zajmują rodgersje (Rodgersia) pochodzące ze wschodniej Azji. Należą do okazałych, długowiecznych bylin kłączowych. Silnie rozrastają się w olbrzymie, ponadmetrowe, obficie kwitnące kępy. Dobrze rosną na glebach żyznych, próchnicznych, przepuszczalnych, w miejscach osłoniętych przed zimnymi, wysuszającym wiatrami. Najodpowiedniejsze jest dla nich stanowisko półcieniste (nie należy sadzić ich jednak pod koronami drzew o silnym i płytkim systemie korzeniowym). Przy dostatecznej wilgotności podłoża rozrastają się także w słońcu. Bardzo efektownie wyglądają w większych kępach na skraju zadrzewień oraz nad brzegami wód (rodgersja stopolistna). Nadają się również na rabaty bylinowe i jako solitery. Ciekawie prezentują się w towarzystwie dużych paproci, funkii (Hosta), bergenii (Bergenia), tiarelli (Tiarella) a także różaneczników (Rhododendron). Dobrym tłem dla nich mogą być trawnik albo niskie rośliny okrywowe takie jak pragnia (Waldsteinia),jasnota (Lamium), gajowiec żółty (Lamium galeobdolon) czy miodunki (Pulmonaria). Rodgersje oprócz liści mają również bardzo dekoracyjne wiechowate kwiatostany, złożone z drobnych, gwiazdkowatych kwiatów barwy białej, kremowej lub różowej, które rozwijają się latem. Spośród sześciu gatunków tego rodzaju na uwagę zasługują:

 

Rodgersja pierzasta - ma liście ciemnozielone, błyszczące, silnie unerwione. Są to liście dłoniaste długości do 90 cm. Rodgersja stopolistna - ma dłoniaste liście, które jako młode mają barwę brązowawą, następnie stają się błyszczące i zielone a jesienią przebarwiają się na brunatnoczerwono. Rodgersja bzolistna - ma liście pierzaste, matowe i jasnozielone.

Do bardzo cennych bylin należy brunnera wielkolistna. Jest długowieczną byliną pochodzącą z Kaukazu. Ma ozdobne liście i pachnące kwiaty podobne do niezapominajek (dlatego nazywana jest kaukaską niezapominajką) rozwijające się od maja do czerwca. Liście odziomkowe wyrastające wprost z czarnych, grubych korzeni są duże i różnią się wyraźnie od liści łodygowych, które są siedzące i znacznie mniejsze. Bylina ta dorasta do 30-40 cm wysokości. Dobrze czuje się na stanowisku półcienistym na dość żyznej, próchnicznej i wilgotnej glebie. Brunnera interesująco wygląda na rabacie w towarzystwie omiega , pierwiosnka, paproci np. języcznika zwyczajnego, podrzenia żebrowca, bordowo listnych odmian dąbrówki.

Znanym i bardzo często sadzonym na działkach rodzajem jest języczka (Ligularia). Ta okazała bylina, po chodząca ze wschodniej Azji charakteryzuje się dekoracyjnymi liśćmi i złocistożółtymi lub pomarańczowymi kwiatostanami. Języczki najlepiej nadają się do uprawy w miejscach cienistych i wilgotnych szczególnie nad wodą. Lubią gleby żyzne, próchniczne, stale wilgotne. Źle znoszą suszę, reagują wtedy więdnięciem, szybko jednak potrafią się podnieść, jeśli zostaną podlane. Można je sadzić w większych grupach na zasłoniętej przed słońcem rabacie. Efektownie jest zestawiać języczki z roślinami o interesujących liściach, np. misternie wcinanych jak u paproci, kokoryczy i epimedium lub pstrych, jak u miodunek, brunnery, i funkii. Liście języczek są także efektownym tłem dla kwiatów tawułek, zawilców, pluskwicy i jarzmianki.

Gatunki mniej znane.
Jednym z najbardziej ciekawych i oryginalnych rodzajów o ozdobnych liściach jest ciemiężyca. Znanych jest 25 gatunków pochodzących z Europy, Azji i Ameryki Północnej. Jako rośliny ozdobne uprawia się przede wszystkim nasze rodzime gatunki, znajdujące się pod całkowitą ochroną - ciemiężycę białą i czarną. Są to wysokie rośliny, dorastające nawet do 2 m, o charakterystycznych, szerokolancetowatych liściach, intensywnej, jasnozielonej barwy. Szczególną ich ozdobą jest wyraźne żebrowanie. Latem u starszych osobników (około dziesięcioletnich), na wysokich, wzniesionych pędach pojawiają się liczne, nieduże kwiaty. W zależności od gatunku mogą być zielonkawobiałej lub ciemnobrązowej barwy. Zebrane w wiechy kwiaty mają średnicę 1,5-2 cm.

W uprawie spotyka się także północnoamerykańską ciemiężycę zieloną o zielonych kwiatach. Okazałe i efektowne ciemiężyce dobrze czują się na żyznych, wilgotnych glebach i słonecznych stanowiskach. W miejscach cienistych często są atakowane przez ślimaki. Są to rośliny długowieczne, kłącza tych roślin dożywają nawet 100 lat. Całe rośliny są trujące, ale też stosowane w lecznictwie przeciwko pasożytom skórnym i w chorobach żołądka. Ciemiężyce najlepiej eksponować jako rośliny soliterowe, przyciągające wzrok, zwłaszcza nad wodą, gdzie rosną najlepiej. Można je wtedy komponować z niskimi bylinami okrywowymi lub skalnymi, kwitnącymi wiosną.

Do mało rozpowszechnionych a jednych z najwyższych bylin należą makleja drobnoowocowa i sercowata znane pod nazwą bokkonia lub obrzan. Rośliny tych azjatyckich gatunków wyrastają do 2,5 m wysokości i mają sztywne grube łodygi, w dolnej części gęsto ulistnione. Liście są w zarysie okrągłosercowate, średnicy do 25 cm o zaokrąglonych, ząbkowanych klapach i wydatnym unerwieniu. Z wierzchu są niebieskozielone, a od spodu biało omszone, dzięki czemu szczególnie efektownie wyglądają przy podmuchach wiatru. Byliny te tworzą również dekoracyjne duże, lekkie, wiechowate kwiatostany złożone z wielu drobnych, różowobrązowawych kwiatów z licznymi pręcikami, które nadają im puszystość. Makleja rozrasta się silnie za pomocą rozłogów korzeniowych i może być ekspansywna. Szczególnie szybko rozrasta się na lekkiej, próchnicznej i umiarkowanie wilgotnej glebie. Sadzić należy ją na stanowisku słonecznym, gdyż w cieniu może się pokładać. Odpowiednia jest do sadzenia pojedynczo lub po kilka w miejscach, gdzie może swobodnie rozrastać się, a więc w parkach i dużych ogrodach. Interesująco wygląda wśród ozdobnych traw a także na dużych rabatach bylinowych.

dr Regina Dębicz, dr Katarzyna Strzelecka – Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu – „Działkowiec”
... ... ...